„— Chcę przez to powiedzieć — mówił dalej król — że nie mając nic przeciwko panu Gilbertowi i mając widocznie na myśli kogoś innego, przyczyniła się pani do fcgo, że wina spadla na człowieka zupełnie niewinnego. To bardzo źle, hrabino.
— Wasza Królewska Mość! — odezwała się hrabina.
— Och! — przerwał król, którego już przerażała myśl, że może urazić ulubienicę swojej żony. — Wiem przecież, że ma pani dobre serduszko i że jeśli kierujesz przeciwko komuś swą nienawiść, to owa osoba z pewnością na to zasłużyła. Sama rozumiesz, hrabino, że podobne pomyłki nie powinny się więcej przytrafiać.
Zwracając się do Gilberta, król dodał
— Cóż, doktorze, to raczej wina czasów, w których żyjemy, aniżeli ludzi. Urodziliśmy się w czasach deprawacji i umrzemy w nich. Musimy jednak dołożyć wszelkich starań, by przygotować lepszą przyszłość dla potomności. Mam nadzieję, doktorze, że będzie mi pan w tym pomocny.
Król przerwał w przekonaniu, że uczynił aż nadto wiele, by zadowolić obie strony.
Biedny król! Gdyby wygłosił podobne słowa przed Zgromadzeniem Narodowym, nie tylko zebrałby oklaski, lecz również znalazłby uznanie we wszystkich pismach dworskich. Ta pojednawcza filozofia mało jednak odpowiadała audytorium, złożonemu z dwóch tak nieprzejednanych przeciwników.“(12)