„— Dziękuję! — powiedział. — To bardzo miło z twojej strony.
— Ależ to nic takiego — odrzekła ze swą zwykłą ufną gorliwością. — Uwielbiam to miejsce. To ja dziękuję — odwróciła się i weszła do środka. Poszedł za nią potulnie.
Kilka godzin później miał, czego chciał. Albo przynajmniej wiedział, gdzie się to znajduje. Wśród setki działów, stu tysięcy kartotek, dziesiątków sal widokowych mieszczących trójwymiarowe mapy wszystkich zakątków zbadanej części Kosmosu, wśród sal muzealnych zawierających ekspozycje wytworów wielkich, dziwacznych, wymarłych, nowych, niebezpiecznych, całkowicie tajemniczych cywilizacji przeszłości i teraźniejszości znajdował się żeton kierunkowy dla Revelo — mały guziczek, który człowiek mógł ukryć w dłoni, a który miał go zaprowadzić do planety zamkniętej; przez który, niczym światło przez dziurkę od klucza, musi przeniknąć całe jego jestestwo, by wyłonić się po drugiej stronie, pośród bogactwa ponad wszelkie wyobrażenie. Rzucił okiem na dziewczynę idącą ufnie obok niego i już wiedział znowu, że obojętne, ile byłaby warta, nie jest na tyle ważna, by zawrócić go z obranej drogi, nie na tyle cenna, by ją oszczędzić, gdyby stanęła mu na drodze. Wszystko to zasmuciło go niewymownie."“(13)