„Bacznie obserwowałem również francuskich żołnierzy. Prawdę mówiąc, nie robili na mnie dobrego wrażenia. Nonszalancka postawa, często niechlujnie noszony mundur oraz pet, wiecznie przyklejony w kąciku warg, jakoś mi nie pasowały do lansowanej ogólnie teorii o świadomej dyscyplinie, mającej rzekomo zaowocować na placu boju w walce z wrogiem. Ale ostatecznie „qui vivra, verra" — kto dożyje, zobaczy, pomyślałem sobie i postanowiłem już więcej się tym nie przejmować.
Dobiegła końca pierwsza dekada stycznia 1940 roku. Nare
Popularne czerwone wino stołowe.
szcie mam nową legitymację podporucznika — Carte didcniitć dun souslieutenant de LArmćc Polonaise en France. Szkoda tylko, że na zdjęciu figuruję w cywilnym ubraniu. Można by jednak doszukać się w tym pewnej prawidłowości, bo do munduru było jeszcze rzeczywiście daleko.
Formowanie oddziałów polskich z różnych przyczyn nie przebiegało tak szybko, jak wypadało tego oczekiwać. Stąd trudności w uzyskaniu liniowego przydziału do konkretnej jednostki. Zupełnie przeto zrozumiałe, że w tej szczególnej sytuacji my młodzi, niemal świeżo upieczeni oficerowie, nie mieliśmy takiej siły przebicia jak starsi stopniem koledzy, lepiej umiejący zabiegać o własne interesy. Nie darzyliśmy ich zbytnią sympatią mniemając, w wielu wypadkach słusznie, iż wpychają się do oddziałów głównie z powodów merkantylnych. Podejrzewaliśmy, że etaty zwolnią się dla nas dopiero wtedy, gdy trzeba będzie ruszyć na front. W takich to okolicznościach powstało wśród nas niezbyt pochlebne określenie „leśne dziadki" i piosenka, zaczynająca się od słów“(4)