„ułoży nową jedność z tych dawnych figur potrzaskanych u „końca wieku ideologii"... Albo —
Nowy Rok. Marsylia
Dziesięć minut po północy wysiadłem z pociągu, wynająłem pokój w dużym hotelu koło dworca, umyłem się i na miasto. Centrum iluminowane, jasno jak w słońcu, bulwar Cannebiere w ruchomej rzece światła, zapchany tłumami młodzieży, tary, kawiarnie, restauracje pływają w blaskach, wszędzie pełno. Zewsząd nieustający ryk klaksonów — jedyna noc w roku, kiedy wolno trąbić. Więc trąbią. Szaleństwo! Na skrzyżowaniach wyjące gromady, przeważnie chłopców poniżej 20 lat, wozy policyjne czuwają w bocznych ulicach. Wrzask, tupot, tabuny „nastolatków" pędzą przez jezdnię, skandując do policjantów — BonneAnnłe!BonneAnnee!BonneAnnee! — To nie jest groźne, ale niepokojące, agresywne. Coś pośredniego między ludowym korsem a demonstracją uliczną. Miasto opanowane przez tysiące dzieci o męskich fryzurkach i trochę dzikich twarzach, mieniących się w światłach witryn — zęby odsłonięte w śmiechu, rozszerzone nozdrza, lśnienie potu. Krzyczą, biegną przed siebie, powiązani ramionami tworzą długie falujące sznury, zagarniają nimi przechodniów, skaczą, włażą na dachy samochodów, tańczą. O co im chodzi, czego chcą Czegoś na pewno chcą, w tym rozkiełznaniu jest jakiś napór, w tej frenetycznej radości pod spodem drga pasja, prawie nienawiść — i gdyby rzucić okrzyk, hasło... Ofiary by się znalazły. W barze wypiłem piwo. Uciekłem od młodości.“(9)