„Wniosek o wysłanie Szarzyńskiego na czterotygodniową obserwację w szpitalu psychiatrycznym nie budzi zastrzeżeń ani u prokuratora, ani u obrońcy. Sąd opuszcza salę, ludzie powoli się rozchodzą... —
Słaniając się, podtrzymywana przez męża, blada, z nieprzytomnymi oczami błyszczącymi jak w gorączce, wychodzi na korytarz Krystyna Zabłocka. 1 dziś. jak na poprzednich rozprawach, rzucała w twarz mordercy swoją rozpacz i ból, a w jej zaklęciach i przekleństwach, w przyzywaniu na świadków Boga i ludzi, jak tragiczny, wstrząsający refien powtarzały się te trzy słowa „Oddaj mi dziecko".
14 września 1982 roku. Ludzi przed Sądem Wojewódzkim jeszcze więcej niż w czasie poprzednich rozpraw. Nic dziwnego — dziś będzie ogłoszony wyrok, a czeka na to nie tylko Iluszczka Mała i Duża, nie tylko cała gmina Skierbieszów, ale i tysiące ludzi w Zamościu i województwie, wstrząśniętych potworną zbrodnią. Wiadomo już, że Szarzyński sądzony za zabójstwo Barbary Zabłockiej ma na sumieniu i jej nienarodzone dziecko, bowiem 30 czerwca biegli orzekli, że nie stwierdzono w czasie sekcji żadnych uchwytnych zmian patologicznych płodu, sznura pępowinowego, jaja płodowego i łożyska, co pozwala przyjąć, że śmierć płodu nastąpiła wraz ze śmiercią matki.“(3)